Kitabin kurgusuna donersek, Urgan cok akilli bir sekilde hayat hikayesine sondan, yani yaslilik ve olum kismindan baslamis. Yasliligin herkesin tahmin edebilecegi kotu yanlari disinda nasil guzel de olabilecegini akici bir uslupla anlatiyor. Yaslilik kismi bitince annesinin ve babasinin hayatlarindan baslayarak ailesini anlatiyor. Cocuklugu, gencligi ve olgunlugu sonrasinda tanidigi unlulerden ve hayatini cizen siyasi goruslerinden bahsederek bitiriyor. Butun bunlarin anlatimi kaba bir plan dahilinde de olsa, sik sik konudan cikip bir ani, bir fikir ile yazisini renklendiriyor. Bahsettigi unlulerin hemen hepsi edebiyat dunyasindan.

Dogal sarisin, akca pakca kiz arkadasim ile soguk bir kis gunu takside ilerlemekteyiz. Isinmak icin birbirimize sokulmus, kisik sesle konusuyoruz, taksici de ara sira dikiz aynasindan arkaya bakiyor. Sonunda dayanamiyor ve iltifati yapistiriyor, “Abi, bu mevsimde de turist kariyi nerden buldun? Helal olsun valla!” Kiz arkadasimin cevabi, “Ben Turkum!” Taksici ozur diliyor, “Haa pardon abla, ben turis sandiydim.”

Herhalde manyak olan bazi adamlar hic korkmadan rakip dolu tribune bir bir girmeye basladilar. Boylece GS tribununde 20 kisilik bir minik ordu olustu. Ardindan sicak temas basladi. Aralarda kirmizi kiyafetli gorevliler bariyer yaratmaya calisiyor ama basaramiyorlardi. Bir nevi meydan muharebesi seklinde PSG taraftarlari butun tribunu ufak ufak ele gecirdiler. Ordaki bizimkilerin buyuk kismi citlerin ustunden bizim yanimizdaki bolume gectiler, kalanlarin bir kismi da dovusmeye devam ediyorlardi. Bir ara adamin birinin top gibi 20 sira falan yuvarlandigini gordum – kafa, comlek biyerlerini kirmadiysa sasarim.