Roman, o mahallelerde yasayan uc ailenin hayatlarini anlatiyor. Bu uc aile birbirleriyle epey icli-disli hale geliyorlar ve kitabin sonunda gecmislerinden geleceklerine kadar her yonlerini taniyoruz. Karakterlerin arasindaki dinamikler oldukca hareketli — hatta romanin bolunmus oldugu bolumlerin her birinin basligi bir karakterin adi ve her bolum bir karakter uzerine kurulmus.

White Teeth hakkini veremeyecek tek cumlelik bir ozet gerekirse 74′lerde dogan 3 cocugun kuzey Londra’daki hayatlariyla ilgili bir roman. Cocuklarin hayatlarinin tam anlasilmasi icin 2 jenerasyon geriye gitmek gerekiyor, dolayisiyla kitap parcalar halinde 1900′lerin basindan 1992′ye kadar, Jamaika, Banglades, Bulgaristan, ve (en buyuk/onemli kismi) Londra’da geciyor. Bu akici ve eglenceli romanin ana temalari goc, Ingilizler ve yabancilar; kontrol, cocuklar ve ebeveynler.

Duygularima gore arabayi tahimini bir istikamette surdukten sonra yollar iyice daralinca bir koseye parkettik ve dar, arnavut kaldirimi sokaktan yokus yukari yurumeye basladik. Elimizde harita falan olmadigi icin ne yone gittigimizi bilmeden yurumekteydik. Karsimiza golgelik, minik meydanlar; beyaz boyali iki katli binalarla cevrili cicekli sokaklar; dis duvarlarina sanki salon duvariymiscasina cinili tabaklar asilmis evler ve en inanilmazi birden bire isini adamakilli ciddiye alan bir sokak gitaristinin onunde ogleden sonranin ruzgarinda sallanan agaclarin altina yerlere oturmus insanlarin sukut icinde baktigi sari sicak bir Alhambra manzarasi cikti…