Sonunda 6 sezonu edindim ve Sopranos uzun süre izlenecek DVDler rafımda bekledi. O esnada konuştuğum Sinan tüm zamanların en iyi dizisi olduğunu iddia etti, Cem ise “Keşke yerinde olsam da 6 sezonu baştan oturup izlesem” dedi. Wikipedia Sopranos’un dizi endüstrisini yeniden yarattığını yazdı.

Biraz daha araştırınca dizinin 25 Emmy ve 5 Altın Küre aldığını, yaratıcısı David Chase’in sunumu sonrasında HBO’nun o zamanki başkanının baş karakter Tony Soprano için:

“40’li yaşlarda, annesiyle sorunları olan, karısını sevmesine rağmen metreslerle düşüp kalkan, iki genç babası, ajite, depresif, psikoterapi ile hayatının anlamını arayan bir karakter.  Tanıdığım herkesten tek farkı New Jersey’nin baş mafya babası olması”

dediğini okudum. Yukarıdaki özelliklere sahip tanıdığım olmadığı gibi genel tarif de pek ilgimi çekmedi. Ama buna rağmen zevkine güvendiğim herkesin diziyi bu kadar beğenmiş olması iyice meraklandırdı.

Bizim oğlanın yataktan çıkabilmesinden kendi kendine uyumaya başlaması arasında geçen azap dolu 6 ay boyunca zaten saat 20:00 ile 22:30 arası mücadele ile geçiyordu. Değil TV izlemek bazen oğlandan bile erken yattığım oluyordu, dolayısıyla Sopranos’a ancak 2009 Kasım’ında başlayabildik.

Daha ilk bölümlerde koltuğa çivilendik. Senaryo mükemmel, karakterler harika çizilmiş ve Oskarlık (Emmy’lik) aktörler çok inandırıcı, benim için mühim olan müzikler de gayet ince ince seçilmiş. Mafya dizisi olmasına rağmen asıl tema mafyadan ziyade insan psikolojisi olduğundan Dostoyevski yazsaymış olurmuş.

Bitsin istemiyorum, bitince de tavsiyelere açığım.

DVD’yi alır almaz sansürcülerimize müteşekkir kaldım zira DVD’de “Bütün Yollar Roma’ya Çıkar” isimli seçenekle izlerseniz arada ekrana çıkan ara bilgiler sayesinde olaylara daha vakıf olabilirsiniz.

Favori Karakterim Sezar. Asteriks’tekini de Severdim Zaten

Dizi hem çok sürükleyici hem de bir belgesel titizliğinde yapılmış. Arada birkaç karakteri biraz sündürmüşler. Nerelerde abarttıklarını wikipedia sayfasından takip edebilirsiniz.

Hikayeler Sezar, Markus Antonyus, Kleopatra, Sisero gibi tanıdık karakterin etrafında dönüyor ama bir taraftan gerçekçilik amacıyla halktan iki askerin hikayeleri de yandan devam ettirilmiş. Bu askerler Vorenus ve Pullo, Sezar’ın Galya seferi anılarında ismi geçen iki askerden esinlenilmiş.

Herkesin favori karakteri başka. Bazısı sempatik ayı Pullo’yu seviyor, bazısı ise Markus Antonyus’u; benimki ise Sezar. Dahi asker, kurt politikacı, hırslı manipulatör ekstraordiner.

İlk sezonda Sezar’ın cumhuriyeti yıkıp diktatör oluşunu ve sonunda en güvendikleri tarafından 22 yerinden vahşice bıçaklanışını izliyoruz.

İkinci sezon ise Augustus olarak bilenecek olan Sezar’ın yeğeninin oğlu Octavian ve Sezar’ın sağ kolu Markus Antonyus’un iktidar mücadelesi ve tabii ki muhteşem Kleopatra hakkında.

Sevdim çünkü 2000 yıl sonra Roma medeniyetinin izleri hala etrafımızda. Meşhur konuşmacı Sisero Mersin Valisi. Markus Antonyus ile Kleopatra Tarsus’ta “Kancık Kapı” olarak bilinen Kleopatra Kapısı’ndan geçerek buluşmuşlar. Brütüs Sezar’ın ölümünden sonra Bitlis’e kaçmış. Sezar en meşhur sözü “Veni Vidi Vici“‘yi Tokat’ta söylemiş.

Ayrıca müzikler o kadar güzel ki CD’si çıkınca ivedilikle alırım.

BBC ve HBO’daki abiler bir el atsalar da Fatih Sultan Mehmet’i böyle izlesek.

2005 sonbaharında O2’nin dolduruşuna geldim ve Gökçe’nin 12.000 km uzaktan yaptığı koçluk sayesinde 3 hafta hazırlanıp Avrasya koşusunda 15 km “ilerledim”.

8 km’lik halk “kosusu” esnasinda koprude pispirik oynayanlar henuz gelmemisler

Tek hedefim bitirmekti. Son kilometrede yüreğim ağzımdan çıkacak gibi oldu ama bitirdim. İlk yarışım olduğu için anneannem yaşındaki bir ingiliz teyzenin beni geçmesi bile moralimi bozmadı.

Konuya biraz daha bilimsel yaklaşınca nabzı zorlamamanın önemini kavradım ve basitinden bir nabız saati aldım. O günden beridir koşabiliyorum!

2006 Avrasya Koşusu’nda daha hazırlıklıydım. İki tane güzel kitaptan (“The Non-Runner’s Marathon Trainer” ve “Complete Guide to Running”) işin ilmini biraz daha öğrenmiştim. Bu sefer siyah taytını değirmentaşı gibi bir sağa bir sola yuvarlayan bir kızı ve o sıcakta sentetik bir Fenerbahçe forması giymiş olan kekoyu finiş çizgisine metreler kala geçmeyi başardım.

Aynı koşuda kendime tavşan olarak belirlediğim belçikalı bir zenci abiyi de geride bırakabildim. Karadaki hız sporları zencilerin üstünlüğü altında olduğu için bu ayrı bir başarı oldu.

Butun cinliler ayni anda ziplarlarsa kopru yikilir mi?

İnsan vücudunun – makinaların aksine – zorlandıkça kapasitesini arttırmasını cesaret verici buluyorum. “İnsan herşeye alışır” gibi. İlk kez 60 dakikadan fazla koştuğumda kronometreye inanamamıştım, artık 45. dakikada açıldığım günler yaşıyorum.

Sarkozy Bey bir fransız entellektüeli tarafından “sagci” ve “amerikanci”

bulunan kosu aktivitesi esnasinda (Amerikanci NYPD tisortune dikkat)

Ama koşu sporuna bütün saygıma rağmen bütün amerikan başkanlarının ve yalaka Sarkozy’nin 10 tane dana gibi korumayla sokaklarda güya halk adamıymışçasına koşmalarını 192 nabzımla zımbır-zımbır kınıyorum.

Çocukluğumdan beri gazete okurum. Demirel’in ayrık dişlerini görmeden adını okuduğumdan kendisini demir bir el olarak düşünür korkardım. Ecevit ise kafamda Hacivat gibi bir tipti, ciddiye almazdım. Ama kendi çapımda eski bir gazete okuru olsam da Çetin Altan’ın (şimdilik) 60 senelik yazı hayatının son 15 senesini yakalayabildim.

Cetin Altan Hala Yazıyor
Enseyi Karartmayalim

“Yazı adamı” olması hoşuma gidiyor. Edebiyat, felsefe ve tarih “parfümlü” siyasi yazılarının özellikle meraklısıyım. Etli, kadınlı, şaraplı, kahkahalı burjuva enternasyonelizmine karşılık erkek erkeğe kahvelerdeki yerel köylülük derken meramını “ince bir tülbentten süzerek” anlatmasını seviyorum.

İnatla kafasına taktığı ve yazılarında “ibrişim ördüğü” basit görünen vurucu konuları hoşuma gidiyor. “Şeffaflaşmak”, “mesleğinde evrensel kalitede olmak”, “resmi araba masrafları ile itfaiye masrafları”, “yüksek bayrak direklerinden daha kalıcı olan nobel” gibi konuları deşmesi birgün birilerini uyandıracak diye ümitliyim.

Sayılarla konuşması hoşuma gidiyor. “450.000 erkek erkeğe kahvehane”, “idam edilen 44 sadrazam”, “180.000 resmi araba”, “Osmanlı’nın 5 milyon kilometrekaresinden çıkan 34 devlet”, “İstanbul’daki 850.000 sakıncalı yapı”, “52 siyasi parti”, “gelişmişlik endeksinde Yunanistan’ın 65 basamak altı”… Rakamlar yazılarını yere bastırıyor.

Sabah mahmurluğunda yazılarını okurken bazen tokat yemiş gibi uyanıyorum. Bir bakıyorum Köyceğiz’deki kediden bahsederken aniden Cumhuriyet ideologlarının burjuvalaşmayı sadece eğitim ile planlamasındaki hatayı limanı yokken kaptan yetiştirmeyi kullanarak anlatmış.

Şu “ebeleri gizli suikastlerle” bezenmiş karamsar günlerde iyimserliği hoşuma gidiyor. Üniversitedeki gurbet moral bozukluğum gelişmiş ülkelerin pazar yaratmak amacıyla bizim gibi ülkeleri kalkındıracağı hülyasıyla geçti. Şimdi de istesek de istemesek de dünya ile birlikte şeffaflaşacağımızı iddia ediyor Çetin Altan.

“20 yıl sonra unutulacak tatavalar” ile uğraşıp “enseyi karartmayalım”.

Geçen gün screamer (www.screamer-radio.com) diye beleş bir internet radyo programı keşfettim. Basit bir program, tek işi radyo çalmak olduğu için itunes, windows media player, real player veya winamp gibi karmaşık programlardan daha kullanışlı.

Programın içindeki hazır radyolar listesinde istasyonları hem janrlara göre hem de ülkelere göre ayırmışlar. Alternatif rock müzik ararken güzel bir fransız kanalı buldum. Güney Afrika menşeli bir klasik müzik kanalını okurken/yazarken dinliyorum.

Bir türk olarak Türkiye’nin Asya altında olması biraz can sıkıcı ayrıca buralardan çok az radyo var ama evden dinleyemeyeceğim yerel radyo az, dolayısıyla farketmedi. Gurbettekiler düşünsün. Sadece Ankara’ya gittiğim zamanlarda severek dinlediğim Radyo ODTÜ’yü listeme ekledim.

Screamer sayesinde oturduğum yerden kalkmadan uzaklara gitmek artık daha kolay. Misal, Londra’yı çok severim. Evde Virgin Radio veya BBC Radio One’ı koyunca sokaklarından dolaşamasam da oradaki evimde oturuyormuş gibi hissediyorum.

Radyonun beni uzaklara götürmesini sevmem çocukluğuma dayanır. Mersin’deki yazlığın salonunda TV gelmeden önce aşağıdakini andıran lambalı eski bir Philips radyo dururdu.

O Uzaktan Kumandaya Dokunmayın!

Resimdekinde de göreceğiniz gibi radyoda bazı mühim istasyonlar aynen screamer radio programındaki gibi işaretliydi. Güya oraya gelince oranın kısa dalga radyosu çıkmalıydı. Tabii Mersin’den Varşova Radyosu veya Kahire Radyosu çıkmazdı ama özel radyo olmayan ülkemizden harika müzik çalan Beyrut, Tel Aviv, Güney Kıbrıs radyolarını dinlerdik.

“Gitmesek de görmesek de o köy bizim köyümüzdür” şarkısındaki gibi uzakların yakınlaşması hissini çok severdim.

Şarkının aslında ne manaya geldiğini bilen açıklarsa çok sevinirim.