Otelden çıkarken bir baktık ki davul zurna ekibi önden gelmiş ve dambadadumbada çalmaya başlamış. O esnada otelin yanında duvarın dibinde birilerini bekleyen dört vatandaş müziğin etkisiyle ufak ufak hareketlenmeye başladı Hareket dediysem de göbek atmak için yanıp tutuştuklarından değil de bir görev ifa ediyor gibi, gayet ciddi ifadelerle gökyüzüne bakaraktan yerlerinde hafif hafif zıplıyor arada da birden çömelmek gibi daha majör figürler yapıyorlardı. Biz yanlarından geçerken de hiç istiflerini bozmadan devam ettiler.

Sırp sanatçı Ivan Jelisavçic enteresan bir soru sormuş: “Neden yıkılmış bir köprü resmi bize katledilmiş insanlardan daha çok acı veriyor? Belki de kendi ölümlülüğümüzü köprünün yıkılışında gördüğümüz için. İnsanların ölmesine şaşırmıyoruz, kendi hayatlarımızın biteceğine de eminiz. Ama bir medeniyet anıtının yok edilmesi farklı bir şey.”

Camiinin olayi, icindeki turbede Hz. Muhammet’in torunlarindan Hz. Huseyin’in kafasinin bulunduguna inanilmasi. Bu camii o kadar onemli ki musluman olmayanlar giremiyorlar. Ben de boyle bir durumda yapmam gerekeni yaptim ve hemen ayakkabilarimi elime alip iceri daldim. Iceri girerken kapidaki ayakkabi alicisi amca elleriyle “ver ver” hareketi yapti, ben de kafamla “olmaz olmaz” hareketi yaptim. O esnada gozumun ucu ile camiinin sag kosesindeki bir abinin beni gosterip “O kafir suradan suraya gidemez, durdurun!” hareketi ile hobidik hobidik zipladigini da kacirmadim.