Sonuçta Lufthansa ile uçuyordum ama yine de bavul bırakma kontuarını bulamadığımdan bir insanla konuşmak zorunda kaldım. Sağolsun hanımefendi bana bir sürü insanın sırada beklediği bir elektronik kontuar gösterdi. Ama “Sayın fraulein ben insanlarla konuşmadan sıra beklemeyi de minimize ederek kapıya gitmek için onlaynçekin yapmıştım” desem de (bilmeyenler için onlaynçekin’in almancası Onleincheckin) akıbetim değişmedi. Bir an elimdeki bavulu İstanbul – Bodrum uçağındaki herkes gibi yanıma alıp ağıla öküz tıkar gibi terleye terleye yukarıdaki dolaplara tıkmayı düşündümse de 2 metre boyunda Lufthansa hosteslerinden ve yeşil kıyafetli Alman otoritelerinden korktuğum için hemen vazgeçtim.

Bu haftasonu evde hasta yatınca siteyi bir kez daha değiştirecek zamanı bulabildim. Bu seferki değişiklik geçen seferki kadar çok ve etkili değil. Daha çok görsel şeyler.

Son 10 gündür gördüğünüz değişiklikler üzerinde çalışıyordum. Görünüm de değişti ama asıl farklılıkları not edeyim ki bilenler bilmeyenlere anlatsın (“hiç bilenle bilmeyen bir olur mu?”).